जनसत्ताले जनयुद्द ताका गरेका अबैध कारोबारलाइ मान्यता दिनु भनेको भोलि एक एक गर्दै जनअदालत, जनमुक्ति सेना, जनसरकार जस्ता मारमुंग्री युगलाइ फेरी ब्युँताउने कुत्सित कालो प्रयास हो ।

● शिवराज पन्त

पुराणमा थुप्रै कथाहरु पढ्न पाइन्छ । दैत्यहरुले आफु शक्तिवान हुनको लागि घोर तपस्या गर्छन । जुन तपस्या साधारण मानिसले गर्न सक्दैन । पृथ्वी, पाताल र स्वर्ग  तिनै लोकमा हल्ला पुग्ने गरि घनघोर तपस्या गरेपछि  ब्रह्मा वा शिव खुशी भएर आशिर्वाद दिन्छन । आशिर्वाद पाएपछि दैत्यहरु आम मानिस भन्दा बलवान हुन्छन । तर त्यसको प्रयोग उनीहरुले आम मानिस कै विरोधमा गर्छन र साधारण मान्छेको जीवन नर्क सरि तुल्याउँछन । शक्तिको उन्मादमा एक पछी अर्को गर्दै नराम्रा काम गर्दै जान्छन । सुरा सुन्दरी, भोज, धनदौलत लुटेर जबर्जस्ति प्रयोग गर्छन । उन्माद अतिनै भएपछी उनीहरु पुरै लोक नै कब्जा गर्न भनेर सुरिन्छन । त्यसपछि तिनको दिनगन्ती सुरु हुन्छ । पापको घडा भरिएपछी कुनै दैवी शक्तिले  त्यसको अन्त्य गर्छ ।

यो कथाको सम्झना आज माओबादीको कारणले भैरहेको छ मलाई । माओबादीले सरकारमा आउन दशबर्षे जनयुद्द लड्यो भूमिगत भएर । निश्चय पनि यो सजिलो थिएन । तैपनि जनताको समर्थनको कारण यो उचाइमा पुग्दै गयो । अन्तमा जनआन्दोलनको साथ पाएर उ केहि हद सम्म सफल भयो, सत्तामा पुग्यो । सत्ताको सबै खाले सुविधाभोग गर्न पायो । विस्तारै विस्तारै माओबादीले आफ्नो पार्टीको उदय किन भएको थियो र पार्टीको नीति र विधि के थियो भन्ने नै बिर्सिन पुग्यो ।

आज सत्ता र शक्ति आफ्नो हातमा छ । यसको बलमा माओबादीले एक एक गर्दै आफ्ना मनोकांक्षाहरु पुरा गर्दै गयो तर जनतालाई गरेको बाचा र जनताको इच्छालाई भने लात हान्दै आज यहाँसम्म आइपुगेको छ । अपराध र अपराधीको चौतारी बनेको छ माओबादी पार्टी । व्यापक भ्रष्टाचार, बलप्रयोग र विधिको शासनलाइ नै चुनौती दिने जस्ता काम माओबादीबाट हुन् थालेको छ । कथामा उल्लेख भए झैँ माओबादीलाइ नेपाल राज्य पुरै कब्जा गर्ने सुर चढेको छ । यहाँबाट उसको दिनगन्ती सुरु हुन्छ । जनताले माओबादीलाइ खाल्डोमा लगेर खसाल्ने बेला आइसकेको छ ।

संबिधान सभा चुनाव नेपालमा एकलौटी शाशन गर भन्ने जनादेश होइन । त्यो चुनाव मार्फत जनताले दलहरुलाई शान्ति प्रक्रिया पुरा गरि संबिधान लेख्न खटाएका हुन् । तर दुर्भाग्यवश माओबादीले यो जनमतको गलत व्याख्या र दुरुपयोग गरेको छ । उसलाई लागेको छ, जनताले डाडु पन्यु हाम्लाई दिएका छन् । हामीले जे पनि गर्न सक्छौं । जसलाई जति पस्कन पनि सक्छौं । चाहे कसैको गाँस लुट्न पनि सक्छौं भन्ने भ्रम माओबादीलाई छ । यति छोटो समयमै माओबादीलाइ सत्ताको मात लागेको छ । आफनो चरित्र जनतासामु उदांगो भएपछी माओबादी अझ निर्लज्ज भएर प्रस्तुत हुन् थालेको छ । उपप्रम नारायण काजि श्रेष्ठको घाँटीको उपचार नेपालमै सजिलै संग हुने चिकित्सकहरु दावी गरिरहेका छन् । तर प्रम भट्टराईले उनलाई जापान पठाए । सरकारी सुबिधामा अन्य दुइ सहयोगी सहित । यसरि देशको ढुकुटी माओबादीले चरम दुरुपयोग गरिरहेको छ । युवा स्वरोजगार कोषको दुरुपयोग भयो । हुदै नभएका लडाकुको नामबाट अर्बौं ठगी गर्यो माओबादीले । यस्तो व्यापक र नाङ्गो भ्रष्टाचार आजसम्म कुनै सरकारले गर्न सकेको थिएन । भट्टराई र प्रचण्डका नातेदार र आसेपासे खाली ठाउँमा त जागिर पाए पाए, हिसिला यमीले हुँदै नभएको पद सिर्जना गरेर समेत नातागोता घुसाइन् ।

यी सब बेथिति र बेशर्मी क्रियाकलाप जारी राख्न र सत्तामा टाँसीइरहनको लागि माओबादीले शान्ति प्रक्रिया पुरा गर्न चाहेन । शान्ति प्रक्रिया र संबिधान निर्माणपछी सरकारको समाप्ति हुन्छ वा भनौ नयाँ निर्वाचन हुन्छ । त्यतिखेर आफुले जित्न नसक्ने माओबादीलाइ राम्रोसंग थाहा छ । अब सत्ता लम्ब्याउने कुनै निहुँ र आधार नभएपछी माओबादी सत्ता कब्जा गर्ने योजनामा विस्तारै अघि बढेको छ । यसको पहिलो खुड्किलो थियो; तथाकथित जनसत्ताले उतिबेला जनताको निजि सम्पत्ति जबर्जस्ति अपहरण गरि बेचबिखन गरेको अबैध कारोबारलाई मान्यता दिने भट्टराई सरकारको निर्णय । कुनै दलसंग पनि छलफल नै नगरी सुटुक्क यस्तो निर्णय पक्कै पनि राम्रो नियतले गरिएको होइन । यता यस्तो निर्णयको झटारो फाली उता भट्टराई जवाफ दिनु पर्छ भनेर धुलिखेल रिसोर्ट मै २\३ रात बिताउने गरि गाएब भए ।

जनसत्ताले जनयुद्द ताका गरेका अबैध कारोबारलाइ मान्यता दिनु भनेको भोलि एक एक गर्दै जनअदालत, जनमुक्ति सेना, जनसरकार जस्ता मारमुंग्री युगलाइ फेरी ब्युँताउने कुत्सित कालो प्रयास हो । उतिखेर माओबादीले गरेका हरेक मानवता बिरोधि अपराधलाइ बैधता दिने प्रयास हो यो । चितवनको माडीमा मारिएकाहरु मृत्युका हकदार थिए किनकि त्यो निर्णय तत्कालिन जनसरकारले गरेको थियो भन्ने दिनपनि अब टाढा छैन । माओबादी लड़ाकुनै राष्ट्रका सेना हुन् । नेपाली सेना त तत्कालिन राजाको चौकीदार हुन् । तिनलाई जनसेनामा मिसाउनु पर्छ भन्ने निर्णय पनि आउन सक्छ । यसकारण जुन बाटो भट्टराई सरकार हिंडेको छ त्यो विधिको शाशनको लागि ठुलो चुनौती हो ।

शान्ति र संबिधान त अब नबन्ने निश्चित नै भैसक्यो । माओबादीले यो चाहेकै छैन भन्ने त पुष्टि भैसक्यो । अब निकाश अरु दलले खोज्ने बेला भैसक्यो । माओबादीसंग कस्तो सम्बन्ध राख्ने ? कसरि प्रतिरोध गर्ने भन्ने कुरा गैर माओबादी सम्पूर्ण दलले योजना गर्ने बेला भैसक्यो । अब सबै दल मिलेर माओबादीको बिरुद्द सडक र संसद सबैतिरबाट आन्दोलन शुरु गर्नुपर्छ । शान्तिप्रक्रिया भाँडेर माओबादी गएपछि संबिधान सभा पनि भंग हुन्छ नै । त्यसपछि एउटा ताजा जनादेश लिनको लागि पुन निर्वाचन गर्नु जरुरि छ । त्यतिबेला माओबादी रहला नरहला वा कुन आकारमा रहला ? जे भएपनि उसलाई जनताको शक्तिको आभाष भैसकेको हुनेछ र विधिको शाशन र लोकतान्त्रिक मूल्य मान्यताको बाटो हिँड्न उ बाध्य हुन्छ ।