जनावरको मासुभन्दा माथि स्तर नउठेका नेता, बिरोधी र समर्थक

तिन नम्बर प्रदेशको उपसभामुखमा निर्बिरोध जितेकी माओवादी केन्द्रकी प्रदेशसभा सदस्य राधिका तामाङ बिवादमा छन् । गाई काटेर खान पाउनुपर्छ भनेर उचालिएपछि बिवादमा परेकि हुन् । उनी बिवादमा पर्नुको मुख्य कारण गाईको मासु खान पाउनु र नपाउनु होइन । कुनै दलको दस्तावेज घोक्नु, पार्टी कार्यकर्ता बन्नु, गाउँमा चर्का भाषण गर्दै हिँड्नु र जनताले चुनेर पठाएको साझा प्रतिनिधीको हैशियत, जिम्मेवारी र दायित्व के हो भन्ने नबुझ्नुको मुख्य परिणाम हो यो ।

नेपालको संविधानमा लेखिएपनि वा नलेखिएपनि नेपालमा गाई, गोरु, भैंसी, मुसा, भ्यागुता आदि थरिथरिका जिव र जन्तु खाने फरकफरक जात र समूदाय छ । गाईलाई राष्ट्रिय जनावर मान्दापनि ति समूदायले गाई गोरु कुनै न कुनै रुपमा खाइरहेकै थिए । अर्को थरीले पूजा गरिरहेका छन्। राष्ट्रिय जनावरबाट गाईलाई हटाएपनि हिन्दूहरुको धार्मिक आस्था रहिरहन्छ । गाई एक थरी धार्मिक समूदायको आस्था, सम्मान र पूजनिय जिवका रुपमा रहिरहन्छ । अर्को थरिले खाइरहन्छन् । एकथरीले गरेको आस्था, कुनै एक समूदायको धार्मिक, सांस्क्रितिक धरोहरमाथि अर्कोले चोट पुर्‍याउन पाइँदैन ।

गाईलाई पूजा गर्ने र खाने दुबैलाई असर नपरोस, आस्थामा चोट नपर्ने, चोट पुर्‍याउन नपाइनेगरि गाई, गोरुको मासु खानेमाथि मध्यमार्ग अपनाईएको थियो । नेपाल जस्तो बहुभाषिक, बहुधार्मिक र बहुसंस्क्रिति भएको देशको लागि यहि उपयुक्त बाटो हो । तर अहिले जनताको यहि भावनामाथिनै खेलवाड गर्ने, चोट पुर्‍याउने, धार्मिक र सांस्क्रितिक सद्बभावको डोरी काटेर भताभुंग पार्ने नेता नामका केहि भँड्याहाहरु सरकारमा पुगेका छन् । तिनले आमजनताको विविध आस्थामा खेलवाड गरेर बिदेशीको स्वार्थमा नाच्न खोजेका छन् ।

नेपालको संविधान बनाउने बेला नेपाली कांग्रेस सत्तामा थियो । जनजाति महासंघका प्रतिनिधीहरु सरकारमा थिए । नेपालको संविधानले गाईलाई राष्ट्रिय जनावर मानेर संरक्षण गरिरहँदा ति कहाँ थिए ? के हेरेर बसेका थिए ? तिनले यो प्रावधानलाई बेलैमा किन सच्याउन सकेनन् ? संविधानमा उल्लेख गर्ने बेला सहर्ष स्विकार्नेहरु अहिले किन ठिक बिपरित उफ्रिरहेका छन् ? तिनले संविधनमा सचयाउने प्रयास गर्नुभन्दा किन यो विषयलाई अनावश्यक तरिकाले उचलेका छन् ? किनभने तिमध्ये धेरै बिदेशी लगानीमा उफ्रिरहेका छन् । बिदेशीले नेपाललाई अस्थिर बनाउन गरेको लगानीमा डुबुल्की मार्नेहरुपनि उचालिएका छन् ।

यो बिवादले के देखाएको छ भने रष्ट्रिय राजनितिमा के बोल्न हुन्छ र के बोल्न हुन्न भन्ने ज्ञानसम्म नभएको ब्यक्ति राष्ट्रिय नेता बन्न लायक हुँदैन । अर्थात् स्थानिय तहसम्म सुहाएपनि उसलाई राष्ट्रिय राजनिति गर्ने हैशियत मिल्दैन । चाहे यस्ता अभिब्यक्ति जोसुकैबाट किन नआओस। किनभने आम जनताको मत, विश्वास र भरोसाले जिम्मेवार पदमा पुगेको ब्यक्तिले राष्ट्रिय हित, सामाजिक सद्बभाव, बहुभाषिक, सांस्क्रितिक, धार्मिक अप्ठेरा केलाउँछ । यस्ता सामाजिक सद्भाव, आशा र साझा हितलाई अझ उँचो पार्नेगरि काम गर्छ । ब्रिहत्तर हितमा द्लहरुबिच सल्लाह, छलफल र आन्तरिक तयारि पुरा गरेर निति बनाउन लागिपर्छ । परिपक्क काम गर्छ । बरु फुटेका जनता जुटाउन अनेक कोसिस गर्छ । विविध खाले भाषा, संस्क्रिति, धर्म, आस्था र पहिचान बोकेका जनतामा फूट, आक्रोस, बिवाद र गलफत्ती उब्जाउने ब्यक्ति राष्ट्रिय नेता हुन सुहाउन्न ।

खानेले खाँदै आएको र सम्मान र पूजापनि हुँदै आएकाले यो ठूलो विषय थिएन । पूजा गर्नेहरुको सम्मानलाई चोट पार्न कखानेहरुले यो विषयलाई अनावस्यक तरिकाले उचाल्नुपनि गलत हो । खानेहरुमाथि कठोर कारवाहीको माग गर्नुपनि गलत हो । हाम्रो देशको मुख्य समस्या गाई गोरुको मासु खान पाइने कि नपाइने भन्ने होइन । देशका प्राथमिकता स्वास्थ्य, शिक्षा, आर्थिक विकास हुनुपर्ने हो । प्रविधीमा कसरि फड्को मार्ने, देशलाई कसरि सम्पन्न बनाउने । नेपालीको आर्थिक उन्नति कसरि सुधार्ने ? यस्ता दिर्घकालिन हितका विषयमा नितिनिर्माण तहमा पुगेका नेता, पार्टी र प्रशासकहरुको ध्यान जानुपर्ने हो । नेताहरुले ति घेरा तोडेर गल्ति गर्दा आम जनता, कार्यकर्ता र नागरिक तहबाट दबाब स्रिजना हुनुपर्ने हो । दुखको कुरो यस्तै मासु खान पाउने कि नपाउने भन्ने विषयमै अनावस्यक बहस, बिवाद र गलफत्ती चलिरहेको छ । यसको कारण के भने गाइगोरुको मासुको स्तरबाट धेरैको सोच माथि उठ्नसकेकै छैन । नेता जस्ता छन् हामी अधिकांशको स्तरपनि समान छ ।

  • अहिन्दु बाहुन

    नेपाली हरु हिन्दु हुदै होइनन ! हिन्द कुश पर्बत र इन्दुस नदि को बीच मा बस्ने लाइ हिन्दु भनिएको हो ! ति क्रमस बसाइ सर्दै बर्तमान भारत सम्म आइपुगे ! भारतीय भुमि ओगटेका भएर हिन्दुस्तान भनिएको हो ! सन्दर्भ नेपाल को – नेपाल मा खस बाहुन क्षेत्रि लाइ आर्य को पगरी गुथाइयो – हामि नाक चुच्चे भएकै कारण आर्य हिन्दु भनियो ! भनाइयो ! खस भनेको केहो ? त्येता कसैले ध्यान दिएन ! बरु भारतीय जोगी कै पाउमा जिबन अर्पण गर्नु धर्म ठानियो !
    खस केहो ?
    खस आदिबासी घुमन्ते प्रजाति को मनुस्य हो ! खस र आर्य मा धेरै फरक छ, आर्य हाइ अल्टिच्युड पचाउन सक्दैन !! खस हाइ अल्टीच्युड पचाउन सक्छ किन कि हिमालयन रेञ्ज मै उसको पुस्तौ पुस्ता को बसोबास थियो ! पशु पालन मा रमाउने र नया चरण को खोजि गर्ने क्रम मा खस – हाल को काशगर बाट छुट्टिएको प्रजाति हो जुन आर्य संग कदापि मिल्दैन ! आर्य हरु शाकाहारी हुन्छन – हुन्थे तर खस हरु माम्सहारी हुन् , पशु बलि दिनु खस को धर्म हो! खस को सस्कृति भाषा र पहिरन आर्य भन्दा फरक छ ! कास्गर हुदै कुमाउ अल्मोडा देहरादुन कर्णाली सहित को ठुलो भूभाग मा फैलिए र राज्य संचालन गरे – तिनै घुमन्ते पशुपालक ले आफ्नो सभ्यता को जरो बर्तमान खासगर क्षेत्र का आराध्य देवता भगवान शिब को सम्झना मा उपत्यका मा पशुपतिनाथको मन्दिर बनाए !! तुर्किस्तान भनिने क्षेत्र कि शक्ति कि आराध्य देबी दुर्गा भवानी को ठाउ ठाउ मा मन्दिर बनाए !!
    खस कहिले हिन्दु मा रुपान्तरण भए – अर्थात बाहुन क्षेत्रि ले कहिले धर्म परिबर्तन गरे ?
    नेपाल मा दक्षिण तिर बाट आएका गोपाल बंसी – को प्रवेश भयो – राज्य सत्ता मा उनीहरु को बोल वाला भयो उनिहरु संगै आएको धर्म राज्य धर्म बनाउने प्रयत्न भयो, नेपाल का मौलिक चाड पर्ब लाइ मिस मास गरेर हिन्दु धर्म लाइ प्रश्रय दिन थालियो – नाक चुच्चे लाइ राज्य को उपल्लो सुबिधा दिने निहु मा प्रलोभन मा पारियो – धमाधम नाक चुच्चे खस हरु ले धर्म परिबर्तन गर्दै हिन्दु भए !!
    बाहुन हरु ले कहिले देखि जनै लगाउन थाले ?
    आधुनिक नेपाल का निर्माता प्रिथिबी नारायण शाह जब कासी पुगेर गोत्र परिबर्तन गरि जनै लगाए तत पश्चात खस बाहुन क्षेत्रि ले जनै धारण गरेको देखिन्छ !! त्यो भन्दा पहिला राज गुरु समेत ले जनै धारण नगरेको इतिहास पाइन्छ !
    सस्कृत हाम्रो भाषा हो ?
    सस्कृत खस को मातृ भाषा कदापि होइन – एउटै भूगोल मा रहदा बस्दा कतिपय शब्द हरु मिल्न जान्छन – चिनिया कतिपय शब्द र नेपाली शब्द एकै हुन्छन र अर्थ पनि एउटै लाग्छ !सस्कृत पनि त्येस्तै हो – खस भाषा इतिहास भैसक्यो तर खस भाषा को चिहान मा सस्कृत भाषा लाइ प्रश्रय गरिएको थियो ! जति नै कोशिस गरेपनि तत्कालिन राज्य ले भाषा थोपर्ने मामिला मा हरेस खायो – पश्चिम नेपाल का सिक्षित विद्वान लाइ अनेक प्रपन्च रची जेल पठाएर कर काप मा -नेपाली ले नबुझ्ने सस्कृत भाषा लेखिएको रामायण लाइ नेपालि मा उल्था गराई सस्कृत भाषा प्रति नेपाली लाइ आकर्षित तत्कालिन राज्य ले गराएको हो ! सत्ता को संगठानिक पकड साम दाम दण्ड भेद गरेर भए पनि हात मा राख्ने मनसाय ले खस लगायत अन्य नेपाली को मौलिक – जातिय सास्कृतिक र पहिचान हिन्दु धर्म का नाम मा निमिट्यान्न पारे पनि अंत मा नाम ले हिन्दु तर कर्म ले अहिन्दु जनता ले त्यो बिष्णु भगवान भनिने सामन्तबाद को धुरी लाइ लात हानेर खेदाए ! ७०० -८०० बर्ष को लगातार को प्रयास – अनेक प्रपन्च ले म हिन्दु हु भन्न सिकाइए पनि नेपाली मा अझै पनि खस पर्वते हु भन्ने भावना मेटिएको छैन !! किरात हु भन्ने भावना मेटिएको छैन – गुरुङ मगर हु – प्रकृति पुजक हु भन्ने भावना मेटिएको छैन ! हाम्रा पुर्खा अलग भएपनि हाम्रो भूगोल यौटै हो – हाम्रो स्वास एउटै हो भन्ने भावना मेटिएको छैन – भारत र युरोपियन चकित छन् !! भारतीय जोगीले योगा को नाम मा आज बाहुन लाइ भड्काउछ – एक छिन भड्किन्छ पनि तर २-४ दिन मा त्येही नै गुरुङ को मलामी गइरहेको हुन्छ ! किरात लाइ त्यसै गरियो – हप्ता दिन मा बाहुन को मलामी गएको हुन्छ ! चकित छन् भारत र युरोपियन !!

    गाइ खाने या नखाने ?
    खस माम्सहारी हुन् – किरात लगायत नेपाल मा बस्ने सबै जसो जात जाति माम्सहारी छन् – सबै जसो प्रकृति पुजक को बसोबास रहेको नेपाल आदिम काल मा गोरु लागायत अन्य जीव को माशु खाएकै इतिहास छ त्येसैले – जसले खादैन उसले नखाए हुन्छ – जसले खान्छ उसले ब्यबस्थित तरिका ले खाए हुन्छ ! गाइ खान नै हुदैन नत्र …. यो गर्छ उ गर्छु भन्ने नेपाली होइनन भारतीय दास हुन् !! गाइ खानै पर्छ खान नदिए यो गर्छु – उ गर्छु भन्ने युरोपियन दास हुन् !
    बाकि जसलाई जे खान मन पर्छ खाए हुन्छ – नखाने चुप लागे हुन्छ !

    मन परो वा परेन: Thumb up 0 Thumb down 0

    [Reply]


  • मन परो वा परेन: Thumb up 0 Thumb down 0

    [Reply]

तपाईको प्रतिक्रिया दिनुस्
नेपालीमा लेख्ने/नलेख्ने(To type in English, press Ctrl+g)

WP-SpamFree by Pole Position Marketing