सम्वृद्धि र सुशासनका लागि मृत्युदण्ड

-चिम्खोले काईला

नेपालको वाम गठवन्धन सरकारले देश बिकास गर्नको लागि आर्थिक सम्वृद्धि र सुशासनको मुद्दा अगाडी सारेको छ । यो मुद्दा वाम गठवन्धन सरकारको मात्र नभएर प्रतिपक्षी दल नेपाली कांग्रेस, मधेशवादी दलहरुलगायत आम नेपाली जनताहरुको चाहना पनि हो । नेपाली जनता अब देशमा बिकास भएको हेर्न चाहन्छन् । देश बिकास गर्नको लागि आर्थिक सम्वृद्धि जरुरी छ ।

आर्थिक सम्वृद्धिकालागि सुशासन महत्वपूर्ण तत्व हो । सुशासन ल्याउनको लागि मृत्युदण्डको कानुन ल्याउन जरुरी छ । किनभने नेपालको इतिहासदेखि बर्तमानसम्मको स्थितिलाई केलाएर हेर्दा व्यवस्थापिका, न्यायपालिका, कार्यपालिका र जनतासमेतले एकले अर्कालाई नटेर्ने तथा जसलाई जे मन लाग्यो त्यही गर्ने प्रवृति मौलाएको हुँदा देशमा सुशासन कायम गर्नका लागि केहि अवधिसम्म ठुल्ठुला अपराधी, भ्रष्टाचारी र राष्ट्रघातीलाई मृत्युदण्ड दिने कानुनी व्यवस्था गर्न जरुरी भइसकेको छ ।

मृत्युदण्डको कानुन ल्याएन भने देशमा सुशासन कायम गर्न असम्भव छ । देशमा सुशासन कायम भएनभने आर्थिक सम्वृद्धि असम्भव छ । आर्थिक सम्वृद्धि भएन भने देश बिकास गर्न असम्भव छ र यद्यपि सुशासनको लागि मृत्युदण्डको कानुन ल्याएर मात्र हुँदैन यसलाई तत्कालै कार्यान्यन गर्न जरुरी छ ।

यदि मृत्युदण्डको कानुनलाई तत्कालै कार्यान्यन गरिएन भने देश बिकासको लागि, आर्थिक सम्वृद्धि र आर्थिक सम्वृद्धिको लागि सुशासन भनेर कुर्लेर हिडेको ब्यार्थै खेर जाने छ ।

विश्वका धेरै देशहरुमा राष्ट्रघाती, अपराधी तथा भ्रष्टाचार गर्ने राजनीतिक पार्टीका कार्यकर्ता, सुरक्षा निकायका उच्च पदस्थहरु, निजामती कर्मचारीलगायत सर्बसाधारण जनतालाई पनि मृत्युदण्ड दिने कानुनी व्यवस्था छ जसलेगर्दा सो देशका राजनीतिकर्मी, सुरक्षाकर्मी, कर्मचारीलगायत सर्बसाधारण जनता पनि अपराध, राष्ट्रघात, तथा भ्रष्टाचार गर्नबाट सजक हुने गरेका छन् । ति देशहरुको तिब्र विकास पनि यही कारण पनि भएको देखिन्छ । हाम्रो देश नेपाललाई बिकासको लागि, आर्थिक सम्वृद्धिका लागि सुशासन र सुशासनको लागि मृत्युदण्डको कानुन ल्याउन यसै कारण पनि जरुरी भएको हो ।

विश्वको आधाजसो देशमा मृत्युदण्ड दिइन्छ । ति मध्ये अधिकांश देश एशिया, अफ्रिका र उत्तर अमेरिकामा पर्दछन् । उदाहरणको लागि चीन, सिंगापुर, मलेशिया, इन्डोनेसिया, भारत, पाकिस्तान, खाडी मुलुकहरु, अफ्रिकी मुलुकहरुलगायत सयुक्त राज्य अमेरिकामा पनि मृत्युदण्ड दिने कानुनी व्यवस्था छ । जुन देश बिकासको चरमसिमामा पुगेका छन् वा बिकासपथतिर तिब्र गतिमा लम्किरहेका छन् ति देशहरुमा मृत्युदण्ड रहेको छ ।

हाम्रो देशमा प्रशस्तै कानुन बनेपनि सानालाई ऐन ठुलालाई चयन कायमै छ र राजनीतिक पार्टीहरु आफ्नो तथा पार्टीको लागि राष्ट्रघाती सन्धिहरुमा हस्ताक्षर गर्छन् । अपराधिक क्रियाकलापहरुमा संलग्न हुन्छन् । चन्दा असुली तथा कमिसनतन्त्रको चलखेल गर्छन् ।

आफ्ना पार्टीका सदस्य तथा कार्यकर्ताले अपराध र भ्रष्टाचार गरेका छन् भने पनि आफ्ना मान्छे तथा कार्यकर्तालाई सुरक्षा दिन्छन् । न्यायलयलाई सोझै हस्तक्षेप गर्छन् । न्यायलयले पनि राजनीतिक दबाब आयो भने जस्तो सुकै प्रकृतिको भ्रष्टाचारी तथा अपराधी किन नहोस् भ्रष्टाचारी तथा अपराधी दण्ड सजाय दिनको साटो छुटकारा दिने चलन हाम्रोमा छ ।

देशको न्यायलय जस्तो पवित्र ठाउँमा हाकाहाकी सोझै घुस र कमिसनतन्त्रको ठुलो चलखेल हुन्छ । सेना, प्रहरी तथा सुरक्षा निकायमा पनि अवस्था त्यहि छ । सेना तथा प्रहरी दुबै संस्थामा पदोन्नतिको लागि ठुलो आर्थिक चलखेल हुन्छ भने राशन पानी खरिद, बर्दी तथा पोशाक खरिद, हातहतियार खरिदमा कमिसनको चलखेल हुन्छ । अझ प्रहरी प्रशासनभित्र त मुद्दा मामिला मिलाई दिने निहुँमा अत्याधिक आर्थिक चलखेल तथा कमिसनको कहाली लाग्दो खेल खुल्लमखुल्लारुपले हुने गरेको सार्बजानिक भएका विषय हुन् ।

त्यस्तै गरेर दुवै संस्थाका ठुल्ठुला अधिकृतहरुले राज्यले राष्ट्र निर्माणको लागि दिएर राखेको तल्लश्रेणीका जवान तथा कर्मचारीलाई व्यक्तिगत रुपमा भान्छे, दाउरे, चालक, चौकीदार, राज्यको श्रोत साधन प्रयोग गरेर निजी घर बनाउने कार्यमा लगाउने तथा बगैचामा माली बनाएर आफ्नो स्वार्थको लागि राष्ट्रलाई ठगेको नांगै आँखाले देख्न सकिन्छ । निजामति कर्मचारीको त कुरै नगरौं, नेपालको सबभन्दा अपवित्र संस्था नेपाल सरकारको निजामति कर्मचारी नै हो भन्दा अत्युक्ति नहोला । निजामती कर्मचारीलाई पापी, भ्रष्ट, घुसखोरी तथा देशको प्रधानमन्त्री तथा न्यायलयसमेतलाई नटेर्ने फोहरी संस्थाको रुपमा रहेको ले यसको सुधार गर्न अति अवश्यक छ । ठूलाको लागि टेलिफोन र आदेशको भरमा जे काम पनि बन्छ तथा छुट पाउँछन् । तर गरिब जनताको कागज पत्र सम्पूर्ण मिले पनि बिना पैसा काम बन्दैन ।

देशमा वाम गठवन्धनको सरकार छ । यो सरकारलाई आउने पाँच वर्षसम्म तीन वटा चुनौतिहरु देखेको छु । पहिलो चुनौती हो, संघीय प्रदेशलाई कसरी व्यवस्थापन गर्ने । दोस्रो चुनावको बेला जनता सामु प्रेषित गरेको घोषणा पत्र तथा देश बिकासको नाममा बाँडिएको अश्वासन दिएको बचनलाई कसरी पुरा गर्ने र अन्त्यमा नेपाल कम्युनिष्ट पार्टी एमाले र नेपाल कम्युनिष्ट पार्टी माओवादी केन्द्रलाई कसरी एकता गर्ने तथा व्यवस्थापन गर्ने भन्ने रहेको छ । यिनै तीन कुराहरुलाई व्यवस्थापन गर्न जति नै जटिल भएपनि करिव दुई तिहाइ बहुमतको सरकार भएको हुँदा बिभिन्न चुनौतिको बावजुद पनि व्यवस्थापन गर्न असम्भव छ जस्तो लाग्दैन ।

सर्ब प्रथम यी चुनौतीहरुलाई व्यवस्थापन गर्नको लागि नेपाल कम्युनिष्ट पार्टी एमाले र नेपाल कम्युनिष्ट पार्टी माओवादी केन्द्र जति सक्दो चाँडो एकीकरण हुन जरुरी छ । हुन त एकीकरण हुन त्यति सजिलो छैन किनभने यी दुवै पार्टी बिगतमा एकापसमा सौताको जस्तो ब्यबहार गर्थे । एउटै मञ्चमा भाषण गर्दा एकअर्काले तथानाम गाली गर्थे । मुलत यी पार्टीहरुको सिद्धान्त नै मिल्दैन । यो अवस्थामा एकीकरण हुन सजिलो नभएता पनि एकीकरणको बिकल्प पनि छैन । यो नेपाली जनताको माग हो किनभने नेपाली जनतालाई स्थिर सरकार चाहिएको छ । जनतालाई बिकास चाहिएको छ । त्यसैले, व्यक्ति र पार्टीको स्वार्थभन्दा माथि उठेर कुनैपनि हालतमा नेपाल कम्युनिष्ट पार्टी एमाले र नेपाल कम्युनिष्ट पार्टी माओवादी केन्द्रको यथाशिघ्र एकीकरण हुन जरुरी छ । पार्टी एकीकरण भएमात्र हाम्रो देशको संसदीय व्यवस्था बलियो हुनेछ । पार्टी बलियो हुनेछ । संसदीय व्यवस्था तथा पार्टी बलियो भएमात्र चुनावको बेला जनतासामु प्रेषित गरेको घोषणापत्र तथा देश बिकासको नाममा बाँडिएका आश्वासन पुरा गर्न सकिने छ । संघीय प्रदेशहरुलाई चाहिने कानुन, भौतिक संरचनालगायत अन्य समस्याहरुको सजिलै व्यवस्थापन गर्न सकिने छ ।

अन्त्यमा, नेपोलीयन बोनापार्टले भनेका थिए, “आमा मलाई एउटा असल सन्तान देऊ अनि तिमीलाई म असल राष्ट्र दिनेछु ।” नेपाल आमाले नेपालमा धेरै असल सन्तानहरुको जन्मदिएका छन् । ति असल सन्तानहरुले नेपाललाई एउटा असल राष्ट्र बनाउने छन् । नत्र भने भूपी शेरचनद्वारा लिखित कविता “हुदैन बिहानी एक दुई तारा झरेर नगए, बन्दैन देश एक दुई सपुत मारेर नगए” सम्झनु पर्ने हुन्छ ।

हुन त माओवादीको सशस्त्रद्वन्द्व कालमा देश बिकास गर्नको निम्ति तथा शासन सत्ता परिवर्तन गर्नको निम्ति उन्नाइस हजार सपुतहरुले आफुलाई बलि चढाए । नेपालीले हाम्रो देश नेपालले काचुली फेरेको हेर्न चाहन्छन् । देश बिकास भएको अनुभूति गर्न चाहन्छन् । देश सम्वृद्ध भएको हेर्न चाहन्छन् । त्यसैले भ्रष्टाचारी, राष्ट्रघाती राजनीतिकर्मी, सुरक्षा निकायका र निजामती कर्मचारीका उच्च पदस्थहरु सर्बसाधारण जनतालाईसमेत मृत्युदण्ड नदिएसम्म देश बिकास र सम्वृद्धि हुने छैन । सम्पूर्ण नेपाली दाजुुभाई तथा दिदीबहिनीहरु समयमै सचेत हुन अनुरोधका साथै हाम्रो प्यारो देश नेपाल सम्वृद्ध होस् ।

  • माधव रेग्मी

    उत्तम बिचार, तर कार्यान्वयन हुन गाह्रो छ नि चिमखोले काहींलाज्यु।

    मन परो वा परेन: Thumb up 0 Thumb down 0

    [Reply]

  • madan bajracharya

    नेपालको बिकास नचाहने, नागरिक भन्दा गुण्डाको भरमा राजनीतिमा हाबी हुने र अपराधलाई नै पेसा बनाउनेहरु को अगाडी आम नेपाली र सरकार समेत निरह बन्नुमा अपराध नियन्त्रण गर्ने कानुन फितलो हुनु नै प्रमुख कारण हो/ अपराध र अपराधी मुक्त नेपाल बनाउन अपराध गरेमा कुनै पनि आधारमा अनुमुक्ति नपाउने र अपराधीको मुटु काम्ने सजाय हुने कानुन को ब्यबस्था हुनु पर्छ/
    हामीले सुनेकै कुरा हो कि अख्तियार दुरुपयोग गरेको राजस्व चालेको आदि कुराहरुमा सम्भंदित निकायले तेस्तो गलत कुरा भय गरेको सिधै कसै बात उजुरी नपरे पनि मात्र कुनै पनि माध्यम बात पायको जानकारीको आधारमा कार्यवाही गर्न सक्छ/ तर यस्तो ब्यबस्था बा अधिकार देसमा शान्तिओ सुरछ्याको जिम्मेव्वारी लिने प्रहरीलाई दिनु पर्छ/ अपराध भयको जानकारीमा आय पछि तेस्मा उजुरी परे पनि नपरे पनि प्रहरीले कार्यवाही गर्ने पर्ने कानुन र ब्यबस्था बन्नु पर्छ/ अपराध हुनु भनेको कानुनको अबज्ञा हुनु हो/ कानुन मिच्ने बा अबज्ञा गर्नेलाई सजाय हुने पर्ने ब्यबस्था हुनु पर्छ/ तेसैले अपराध गर्नेलाई सजाय नदिलाउने उद्ध्यस्यले गरेको सहमति, सम्झौता र मिलापत्रलाई गैरकानुनी हुने ब्यबस्था गर्नु पर्छ/ अपराध र अपराधि माथि कार्यबाही मा पिडितको उजुरी भय मात्रै कार्यवाही हुने चलन त्यागेर अपराध को घटनामा प्रहरीको अन्वेषण र ठहराकै आधारमा कार्यवाही हुने बा गरिने ब्यबस्था गरिनु पर्छ/ यसो गरेमा ठुला को दरले निर्धाले आफु माथि भयको अन्यायको बारेमा बोल्न पनि नसक्ने अबस्था बात मुक्ति पाउँछ/ अहिले राजनीतिको नकाव लगायर अपराध गर्ने माथि मुस्किलले मात्रै कार्यवाही हुन् सक्ने र कार्यवाही भै हाले पनि राजनैतिक निर्णय को आधारमा अपराधीलाई उन्मुक्ति दिलाउने कुरामा पुरै बन्देज लगाउन “अरु गैर राजनैतिक व्यक्तिले गरेमा अपराध हुने” कार्य राजनैतिक व्यक्ति बा समुहले गरेमा तिनीहरुले राजनीति होईन अपराध नै गरेको ठहर हुने कानुन बन्नु पर्छ/ अपराध भै सके पछि अपाराध गर्नेलाई सजाय नदिलाउने कुनै पनि प्रकारको मिलापत्र सहमति बा सम्झौताको कुनै अर्थ नहुने र प्रहरीले अपराध भयको बा गरेकोमा पक्राउ गरेको व्यक्तिको बारेमा निर्णय मात्र अदालतले गर्न सक्ने ब्यबस्था हुनु पर्छ/

    सानो ठुलो कुनै पनि प्रकारको चाहे अपराध भित्र अनेकौ अरु अपराधहरु पनि गांसियको हुन्छ/ उदाहरण: यौटा सामान्य चोरीको घटनामा पनि निम्न अपराधहरु गांसियको हुन्छ:
    ०१. चोर्ने डकैति आदि गर्ने अपराध गरेमा
    क, अर्काको घर जग्गामा बिना अनुमति गलत आसय लियर प्रवेश गर्नु/ तेस्तो प्रयास गर्ने सिट घातक बा घातक हुन् सक्ने हतियार बा हतियारको रुपमा प्रयोग गर्न सकिने केहि भय तेस्तो हतियार बा हतियार सहित प्रवेस गर्ने लाई कसैको जिउ ज्यानमा खतरा पुराउने प्रयास गरेको आरोप पनि लाग्न सक्छ/
    ख, अर्काको घरमा बिना अनुमति र घरमा नोक्सान गरेर प्रवेस गरेकोमा आर्काको सम्पति मा नोक्सान पुर्यायको आरोप लाग्छ/
    ग, आफ्नो गलत प्रयास सफल बनाउन हतियार चलायर कसैलाई चोट पुर्यायको रहेछ र तेस्ले पुर्यायको चोट घाईते हुनेको जिउ ज्यान मै खतरा हुने अंगमा परेको रहेछ भने तेस्लाई अर्काको जिउ ज्यान लिने प्रयास गरेको आरोप पनि लाग्छ/
    घ. चोरी गरेको सामान बेच बिखन गरेको रहेछ भने तेस्लाई बिना इजाजत र लाग्ने कर छलेर तस्करी गरेको आरोप पनि लाग्छ/

    ०२. यातायात बन्द गाडी बन्द बाटो बन्द आवागमन बन्द गर्ने अपराध गरेकोमा
    क, लाईसेन्स बा रुट परमिट लियर यातायातको ब्यबसाय गर्नेले यातायात बन्द गरेमा आम नागरिकको निर्वाध आवागमन गर्न पाउने अधिकार हनन गरेको आरोप लाग्छ/
    ख, यातायात बन्द गर्दा चलाउन चाहने अरु यातायात ब्यबसाईको व्यापारमा अबरोध पुर्यायर अनाबस्यक रुपमा घाटा व्यहोर्नु परिने बनायाकोमा जिम्मेवार बन्नु पर्ने आरोप लाग्छ/
    ग, कानुनको उपहास गरेको र अराजकता गरेको र राज्य र ब्यबस्था बिरुद्ध बिप्लव गरेको आरोप पनि लाग्छ/
    घ. निर्वाध र बिना अबरुद्ध चल्नु पर्ने यातायातको साधन र बाटो बन्द गरेको कारणले कुनै ले पाउनु पर्ने उपचार नपायकोले मरेमा ज्यान मार्ने प्रयास गरेको आरोप लाग्छ/
    ङ्ग, यातायात बन्द गरेको कारणले कसैलाई घाटा बा नोक्सानी भयको छ भने अरुको ब्यबसाय पेसामा नोक्सानी पर्यायको आरोप लाग्छ/ च, यातायात बन्द गरेकोले कसैको परिछ्या छुटेको बा अवसर गुमेको भय तेस्को पुरा छ्यति पूर्ति गर्नु पर्ने हुन्छ/
    ३.कुटपिटगर्ने अपराध गरेकोमा
    क, चोट लागेको कारणले बिनासित्ती पिडा भोग्नु परेकोमा छ्यति पूर्ति उपचार खर्च तिराउनु पर्छ/
    ख, लागेको चोट घातक अर्थात ज्यान पनि जान सक्ने बा अपाङ्ग हुनु पर्ने हुन्जा सकिने देखीय कुटपिट गर्नेलाई ज्यान मार्ने बा अंगभंग गर्ने अपराध गरेको आरोप पनि लाग्छ/

    भन्नुको तात्पर्य कुनै पनि अपराध भित्र अनेकौं अरु अपराधहरु गान्सियाकै हुन्छ/ तेसैले अपराध गर्नेलाई उसले गरेको अपराध भित्र अरु जत्ति पनि प्रकारको अपराध गांसियको देखिन्छ ती सबै बापतको सजाय उसलाई दिनु पर्छ/ फेरी हतियार बोक्ने अपराधीलाई हतियार बबोकने मात्र सानो लठ्ठी बोक्ने प्रहरीले नियन्त्रण गर्न सक्दैन/ अचेल अपराधि प्रविती भयका सबैले प्रहरीले पनि नबोक्ने हतियार बोकेको हुन्छ र तेही हतियार देखायर उनीहरुले आम नागरिक र व्यापारीलाई तर्साउन्दै लुट्दै आयकै छ/ त् नेपालको सबै प्रहरी लाई ससस्त्र बनाउने पर्छ/ सबै प्रहरी सिट घटना र कुराकानी रिकर्दिंग हुने उपकरण दिनु पर्छ/ यसले प्रहरीलाई हेप्ने अनाधिकृत तरिकाले दवाव दिने र प्रहरीलाई पनि अनुशासित र जिम्मेवार बनाउने हुन्छ/

    मन परो वा परेन: Thumb up 0 Thumb down 0

    [Reply]

  • madan bajracharya

    पहिला नेपाल यति साह्रो भारत आश्रित हुनु परेको थियन/ नेपालीको दैनिक उपभोगको निमित चाहिने सामानहरु प्रायस नेपालमै बन्थ्यो/ पंचायतकालमा राजनैतिक अबस्था नेताहरुले भने जस्तै नराम्रै भय पनि नेपालको निमित चाहिने बस्तुहरु नेपालमै बनाउने र नेपाललाई चाहिने बस्तुहरुको निमित भारतकै आभार पर्नु नपर्ने कुराहरुको केहि त् ब्यबस्था गरेकै थियो/ तर नेपालीलाई चाहिने बस्तुहरु निर्माण गर्ने पंचायतकालीन उद्योगहरु यक पछि अर्को पंचायत नराम्रो भन्नेको शासनकालमा बन्द हुँदै गयो/ यो कुरा हेर्दा बुझ्दा पंचायत नराम्रो राजा नराम्रो भन्ने नेताहरु उहिलेको ब्यबस्था र राजा उनीहरुले भने जस्तै नराम्रो बनाउन पनि ती उद्योगहरु बन्द गर्दै गयको त् होईन भन्ने प्रश्न उठ्छ/ मैले यति भन्नुको अर्थ पंचायत र राजानै राम्रो भन्नु होईन/ राजा र राजाको ब्यबस्थामा कमि कमजोरीहरु धेरै थिय/ अब जे होस् अब ई कुराहरु गर्नु भन्दा अहिले नेपालीले भारतमा बनिने के कस्तो बस्तुहरु नेपालमा बनाउन सकिन्छ कि भनेर अहिलेको प्रयाश गर्नु पर्ने देखिन्छ/

    अब राजाको पालामा बनेको चलेको तर राजालाई प्रतिस्थापन गर्ने नेताहरुको पालामा बन्द भयको केहि उद्योगहरुको चर्चा गरूँ/ अहिले नेपालमा सयमा ९९.९९ प्रतिशत यातायातको साधनहरु जस्तै साईकल रिक्सा टेम्पो देखि कार र ट्रकहरु भारत बाटै निर्यात गर्छ/ भारत बात आयात गरिने ती यातायातको साधनहरुमा धेरै जसो साधनहरु पूर्णत भारतमै बनेको होईन बिदेशीको डिजाईन प्रविधि र पुर्जा प्रयोग गरेर भारतमा जडान मात्रै गरेको हो/ नेपालीले उपयोग गर्ने उसको अरु उत्पादनहरु पनि धेरै जसो भारतले अरु देसको उद्योगको प्रविधि र पार्ट प्रयोग गरेर बनाउँछ/ भारतले गरे जस्तै नेपालले पनि नेपालीलाई चाहिने तेस्तै साधनहरु नेपालमै बनाउन खोजेको थियो भन्ने कुराको प्रमाण गोल्छाले नेपालमा गाडी बनाउने कारखानालाई लिन सकिन्छ/ त्यो कारखाना राजाको शासनकालमा खोलेको थियो र तेतिबेला त्यो कारखानालाई प्रोत्शाहन दिन अन्तशुल्कमा बिशेष छुट समेत दियको थियो/ त्यो कम्पनीले तेतिबेला उत्पादन गरेको गाडीले सन्तोषजनक ब्यापार पनि गर्दै आयको पनि थियो/ तर राजालाई कुना मा राखेर आफ्नै ब्यबस्था चलाउने नेताहरुको सरकारले भारतमा बनेको गाडीहरुमा मात्र ३० प्रतिशत भन्सार लाग्ने तर नेपालमै गोल्छाले बनाउने गाडीमा ६० प्रतिशत भन्दा बढी अन्तशुल्क लाग्ने बने पछि गोछाको नेपालमै गाडी बनाउने कारखाना चल्ने नसक्ने अबस्थामा पुग्यो/ यस्तो भय पनि सरकारले केहि सहुलित देलान र फेरी पनि नेपालमै गाडी बनाउने उद्योग चलाउनसकियला कि भनर उद्योग नै बन्द गरेनन गोल्छाले/ बाबुरामले आफु प्रधान मन्त्रि बनेको बेला तेही गोल्छाले जडान गरेको गाडि प्रयोग गर्दा अब त् नेपालमा गाडी बनाउने उद्योगले केहि प्रोत्शाहन पाउलाकी भनेर आसा जागेको थियो/ तर गोल्छाको गाडीको प्रयोग गर्ने बाबुरामले त्यो उद्योगलाई प्रोत्शाहन दिने संकेत समेत नगरे पछि त्यो नेपालमै गाडी बनाउने उद्योग अहिले बन्दै भयो/

    नेपालमा गुड्ने भारतीय मोटरसाईकल बिदेशी प्रविधि र पुर्जा प्रयोग गरेर बनायको हो/ उहिले नेपालमा पनि तेस्तै गरेर मोटरसाइकल बनाउने उद्योगहरु खुली सकेको थियो/ तर ती सबै कारखानाहरु गोल्छाको गाडी बनाउने कारखाहरु बन्द भय बा गरे जस्तै बन्द भयो/ यस्तै हालत नेपालको कृषि औजार बनाउने कारखाना, चिनी र जुट मिलहरु पनि बन्द गर्ने पर्ने बनायो/

    रत बात आयात गरिने सबै जसो ब्रायाँदेद औषधि, बिस्कुट हर्लिक्स टुथपेस्ट साबुन आदि सबै भारतले अरु मुलुकको प्रविधि र सामानहरु प्रयोग गरेरै बनायको हो/ उहिले नेपालमा पनि तेस्तै गरेर आलोपेथिक र और्बेदिक औषधि, बिस्कुट, साबुन टुथपेस्ट जुत्ता र कागज आदि बनाउने कारखाना खोलेको थियो ती सबै उद्योगहरु राम्रै चल्दै पनि थियो/ तर पछि तेतिकै बन्द भयो/ उहिले भृकुटी कागज कारखाना र बाँसबारी जुत्ता कारखानाले राम्रै उत्पादन गर्दै गरेको थियो/ तर भृकुटी कागज कारखानाले अब नेपाललाई आबस्यक हुने अखवार कागज विदेश बात आयात गर्नू नपर्ने भनेको लगतै त्यो कारखानामा भिषण आगलागी भयो र पछि त्यो कारखाना बन्दै भयो/ तेस्तै अबस्था बाँसबारी जुत्ता कारखानाको पनि भयो/ बाँसवारी जुत्ता कारखानाले अब नेपालको निमित आबस्यक हुने जुताहरु त्यो कारखानाले बनाउन सक्ने भनेको लगतै त्यो कारखाना भारतीयलाई बिक्रि गरियो/ भारतीयलाई बिक्ति गरियको त्यो कारखानामा इटालीको सरकारले दियको बिस्वमै उत्कृस्ट मानियको (भारतलाई उपलब्ध नगाराइयको) छाला प्रशोधन गर्ने मेशिन जडान गरियको थियो/ बाँसबारी जुत्ता कारखाना किन्ने भारतीयले त्यो मेशिन उठायर भारत पुर्यायो तर कारखाना चलायन/ राजाको पालामा खोलियको ती उद्योगहरु नेताको पालामा बन्द हुनु बाध्यता नै थियो बा भारतमा बनेको बस्तुको प्रतिस्थापन गर्ने कुनै उद्योग नेपालमा चल्ने नदिने नियत हो?

    मरीचमान प्रधान मन्त्रि हुँदा भारतले नेपालको भूमि टनकपुरमा जवर्जस्ती गरेर नेपालको स्वीकृति समेत नालियर बाँध बनाउन थालेको थियो/ बिरेन्द्रको प्रधान मन्त्रि मरिचमानले भारतको त्यो जवर्जस्तीलाई अन्त्र्रास्त्रिय अदालतमा उठाउने भने पछि भारत रातौं रात त्यो बनाउंदै गरेको बाँध भत्कायर पछि हट्यो/ तेतिबेला नेपालले नेपालकै भूमिमा पेट्रोल उत्खनन समेत गराउंदैथ्यो/ टनकपुरमा बाँध बनाउन नदियर रिसायाको भारतले नेपालमा पेट्रोलियम प्रदार्थ उत्खनन गर्न आबस्यक साधनहरुलाई कलकता बन्दरगाहमा रोकेर नाकाबन्दी सुरु गर्यो/ तेतिबेला मरिचमान आफु पनि साइकल चढेर सिंह दरवार जाने गरेको र काथ्मान्दुको बालाजु औद्योगिक छ्यात्रमा साइकल बनाउने कारखाना खोल्ने भनेको पनि थियो/ जावो साइकल र रिक्सा चाहेमा कसैको घरको छिडीमा पनि बनाउन बा जडान गर्न सकिन्छ/ भारतले नेपालमा साइकल र रिक्सा बनाउन चाहिने पार्ट रोके पनि नेपालले ती पार्तहरु चाईना बात सजिलै सस्तोमै ल्याउन सक्थ्यो पनि/ तेतिबेला नेपालमा भारतमा बनेको बाहेक चाईनामा बनेको साकल पनि राम्रै सिट चल्थ्यो र चाईनामा बनेको साईकल्हरु भारतमा बनेको साईकल भन्दा राम्रो बलियो र सस्तो समेत थियो/ मरिचमान लाई भगाउने नेताहरुले मरिचमानले भारतलाई बनाउन रोकेको टनकपुर बाँध पनि बनाउन दियो र मरिचमानको पालामा बनाउने भनेको साइकल बनाउने कारखाना बनाउन दियन र भारतको साइकल नबिक्ने बनायको चाइनिज साइकल पनि नेपालको बजार बात हताईयो/ मैले याहा हताईयो सब्द किन प्रयोग गरेको भने ती चाईनिज साईकलहरु सरकारको स्वामित्वमा स्थापना गरेको नेसनल ट्रेदिंग कम्पनीले आयात गर्थ्यो/ मरिचमान पछि को सरकारको पालामा त्यो कम्पनीले फेरी चाइनिज साइकलहरु आयात गरेन/ याहा निर पहिला नेसनल ट्रेदिंग कम्पनीले रसिया बात मोटर,मोटर साईकल र साइकलहरु पनि आयात गर्थ्यो र ती यातायात साधनहरु पनि सस्तो, बलियो र नेपालीले रुचायाको पनि थियो भन्ने प्रमाणको रुपमा आज पनि गाउँ र दुर्गम स्थानहरुमा रसियन जिपहरु अझै चल्दै गरेको भने बाटै पुस्टि हुन्छ/

    अहिले राजाको पालामा खुलेको चलेको र नेपालको बजारमा भारतमा बनेको बस्तुको बजारलाई बाधा पुर्याउने कलकारखा र उद्योगहरु बन्द गर्नेको भन्दा फरक पार्टीको बलियो सरकार बनेको छ र तेस्को नेतृत्व ओलिज्युले गर्नु भयको छ/ अहिले उहाले नेपालको सछ्यम उद्योगी र व्यापारीहरुलाई आफ्नो सरकारले सहयोग गर्ने कुरामा बिस्वस्त बनाय उहिले राम्रै चलेर बन्द गरियको उद्योगहरु पुन खोलिन सक्छन बा तेस्तै उद्योगहरु फेरी पनि खुल्न सक्छन/ के यो कुरामानेपालि उद्योगपतिहरुले नेपाल यति साह्रो भारत आश्रित बन्नु नपर्ने हुन् सक्छ/

    मन परो वा परेन: Thumb up 0 Thumb down 0

    [Reply]

  • Madan

    एउटाले भन्यो , ” बुढी ” 60 वर्षीया वृन्दा राई न्यूयोर्क। (1) नेपालीहरु अलि बिचार गरेर बोल्नु होला। जे मन लागे , जे मनमा आये तेहि नबोल्नु होला। (२) 60 बर्षको नेपाली बुढो हुदैन। अरु देशको मानिसहरु फरक होलान। तर , नेपालको , भन्नाले 60 बर्षमा बुढो हुदैनन . (3) हाम्रो मावलीको हजुरआमा 92 बर्ष हुनुभयो , हिडेर पुगनुहुन्छ। अझै बुढो हुनु भको छैना। (५) नेपालीले आफ्नो बास्तबिक उमेर भन्ने गरौ। यो इज्जतको कुरो पनि। किनभने , हाम्रो नेपालीहरु अहिले सय बर्ष काटेको धेरै छन । (६) ” नेपालीहरु अहिले सय बर्ष काटेको धेरै छन ” भन्दा तपाइँहरुलाई अच्चम लागला , अच्चम नमानुहोस , 108 बर्ष भको नेपालीहरु पनि धेरै नै छन। ( 7) यो पनि मनमा लिनुहोला , लिनै परनी कुरो हो यो :- बास्तबिक उमेर भन्नेको आयु बढ्छ। उमेर घटाएर बोल्नेको आयु नै घट्छ।

    मन परो वा परेन: Thumb up 0 Thumb down 0

    [Reply]

  • puraaano Bichaar ko Patrakaar, kharaab

    नेपालको पत्रकार , पागल र गरीब मनस्थिति को किनभने :- बल्छि धुरबे ( मरीचमान श्रेष्ठ ) ले , करुणा खडका बिहे गरेको रहैछ। पागल र गुंहु पत्रकारहरु , भाउजु का भाउजु अरे l कस्तो बोल्न पनि नजाननेको ? मुस्सलवान को टप्पक्कै टिपेर बोलेको। ” करुणा जी ” भनेर सोध्न किन नसकेको ?

    मन परो वा परेन: Thumb up 0 Thumb down 0

    [Reply]

  • suraj, haal khaaddi baaat

    नेपाली नेता , नेपाली दलाल हरुलाई मारनै पर्छ । किनभने (१) थोरै कम पैसा दिने , देशहरुमा किन हामीलाई पठाएको ? (२) जिन्दगी को मूल्य छैना हाम्रो ?? (३) सबै भन्दा थोरै नेपालीलाई दिन्छ। कसैले नगरेको कामहरू नेपालीले गर्न पर्छ। पैसा भने मारने ?? (४) नेपालमै जे काम गर्दा पनि पैसा छ । खराब नेताहरुको कारणले गर्दा हो। (५) पैसा खाएर दलाल ले जस्तो झुटो पनि बोल्दोरहिछ . पैसाको लागि। ( ६) मुस्सलवानले भन्छ , तेरो देशको नेताले तिमीहरुको जीवन बेचेको हो। हुन पनि त्यही नै हो रहैछ। (७) पैसा मारने , कम थोरै देशहरुमा नेपाली नपठा , बरु नेपालमै जे गरे पनि पैसा छ (8) नेपालको बदनाम नगर। (९) बाहुन नेता नेपालमा मंत्री प्रधानमंत्री भएपछि , यो सोझो नेपालीलाई बेचने गरेको रहैछ। किनभने , जे गरेको हो तेहि देखियो। (८) पहिला पहिला , नेपाल बाहिर नजादा पनि , मजाले शान्तिपूर्बक जीवन यापन गरेकै थिए। ( ९ ) जापान , अमेरिका , बेलायत जर्मन नर्वे , अस्ट्रेलिया, कनाडा , साउथ कोरिया , इजराइल , भन्दा बाहेक अरु देशमा नेपाली नपठा। बरु नेपालमै काम गरे पछि पैसा हुन्छ , समय मिलाएर , नेपालमै हवाईजाहज चढ़े ( पूर्व पश्चिम उत्तर दक्षिण जता गएर आए पनि हुन्छ ) हुन्छ। ( १० ) नेपाल गरीब छैना तर बाहुन नेता हरुको परिबार सुखले पालने भन्दा नेपाली जनता सस्तोमा बेचन पुगेयो।

    मन परो वा परेन: Thumb up 0 Thumb down 0

    [Reply]

तपाईको प्रतिक्रिया दिनुस्
नेपालीमा लेख्ने/नलेख्ने(To type in English, press Ctrl+g)

WP-SpamFree by Pole Position Marketing