नियति
-रमेश गौतम “पाल्पाली“
धर्तीको विछौनामा
आकास ओडेको
बालक-
मुसा दगुर्ने उदरमा
माघेझरीको थोपा
घुसारेर आनन्दित हुन्छ ।
सहाराको निम्ति
जतन्याएको
बोराको टुक्रो पनि
चिम्लेको आँखाले छाम्दा
भुस्याहा मित्रले
डसेना बनाइसकेको
थाहा पाएर
’भैगो, यो पनि त मैजस्तो छ’
चित्त बुझाउँ छ उसले ।
एउटै छातामा टाँसिएका
नवदम्पतिका पुलकित
नजरका मुस्कानले
कता कता घोँचेको अनुभव,
तैपनि नियतिको भरोसामा
चित्त थामिन्छ उसको ।
२०६६/५/१४
धुम्बाराही- ४, काठमाडौं
फोन ४४३१८०१/९७४१००७३०६ ।
Comments feed
Amazing poem….I really appreciate the way of your expression…Please keep writing.
Thank you.
मन परो वा परेन:
0 
0
[Reply]
Gajabai ramro lagyo kabita…
मन परो वा परेन:
0 
0
[Reply]
Amazing Poem…I really appreciate the way of expression….Please keep writing.
Thank you…
मन परो वा परेन:
0 
0
[Reply]
Rameshji, asadhai ramro lagyo yehan ko kabita. Byangya kabita pani lekhnus na!
मन परो वा परेन:
0 
0
[Reply]
Hridaysparsi kabita raicha….tapainko saili nikai man paryo
मन परो वा परेन:
0 
0
[Reply]
Niyati…………..sadak balbalikako…tara kasle herne??sunne??
मन परो वा परेन:
0 
0
[Reply]
very nice poim………..thanks poiter ji
मन परो वा परेन:
0 
0
[Reply]
Very good . poem.
मन परो वा परेन:
0 
0
[Reply]
ba kabita gajapko chha gathe sarai gajapko
मन परो वा परेन:
0 
0
[Reply]
kabita sarai ramro lagyo…….tara yesko bhab kasle bujidine?
मन परो वा परेन:
0 
0
[Reply]