[यसैको पहिलो भाग हेर्न यहाँ क्लिक गर्नुस]

-अनिल रुपाखेती / मुक्तिनाथबाट फर्केर

बिहान श्रीमतिजी सहितको बिछ्यौना कसलाई पो छोड्न मन लाग्छ र ! तैपनि चाँडै उठियो । बाहिर पुरै कुहिरोले ढाकेको । परेन बित्यास ? भोली त अस्टमी । पर्सि टिका । जहाज आउने त कुरै हरायो । बालबच्चा दशैको बेलामा एक्लै हुने भए । श्रीमतिजीको भविस्यवाणी आयो । महिलाहरु आधा ज्योतिष हुन्छ भन्छन । त्यसमापनि उनको बच्पन त ज्योतिषांगनमा बितेको । मलाइ पनि कता कता चिसो पस्यो । टीकाको दिनमा जोमसोममा घोसे मुन्टो लगाएर बिताएको चित्र अगाडी नाच्न थाल्यो । अघिसम्म सुहागरातको श्रीमति झै लागेको जोमसोम अब मलाइ लुतो लाग्न थाल्यो । मोबाइल बज्यो, पोखरा सिता एयरबाट रहेछ । मौसमको कारणले बिमान आउने वा नआउने निश्चित नभएको खबर ! उफ !

 रोईरहेका हिमाल

मौसमको कारणले बिमान नआएर ७ दिन बसेको पूर्वानुभूती म भित्रको मनले त हरेस खायो । थचक्क बसें । ‘ के भयो ? पेट दुख्यो ? ‘ श्रीमतीजीको प्रश्न तेर्सियो । ‘हैन छाती दुख्यो’ जबाफ दिएँ । ‘दाया कि बाया त ? ‘ अलिक नजिकिदै उनले भनिन् । जताततै दुख्यो । त्यतिखेरै ढोका ढकढकाएको आवाज सहित २ कप चिया आयो । बिमान नआउने खबर सहित चिया छोडेर साहुनी बिदा हुनु भयो । चिया एकै घुट्कोमा सिध्याएर होटेलको छतमा उक्लिएँ । हिमाल रोइरहेको थियो । सायद उ पनि बालबच्चा संझेर होला वा बढ्दो जलवायु परिवर्तनले आफ्नो उमेर घट्दै गएको यथार्य थाहा पाएर होला । तल हेरें जिप कराउँदै थियो, बेनी, बेनी बजार । बेनीबजार पुग्न कति समय लाग्छ ? ‘५, ६ घन्टा’ । हिजो मार्फाको जीपले दिएको उत्तर याद आयो । लौ बा बचिन्छ कि क्या हो ! राति अबेर सम्ममा पोखरा र भोलि बिहान घर पुगिने छाँट देखीयो । झोलामा फटाफट लुगा मिलाएर तल झरीयो ।

जीपपार्क जानु अगाडी आत्माले एक पटक बिमानस्थल जान खुट्टालाई अनुरोध गर्यो । म बिमानस्थल पुगें । खचाखच भिड थियो । सबै जना आकाश र वरीपरीको डाँडा हेर्दै थिए । प्रोफेसरजीलाई दाई सम्भावना के छ । भन्दै म काउन्टर पुगे । सम्भावना छ पनि छैन पनिको जवाफ मिल्यो । अन्योल झन बढ्यो । प्रोफेसरजीलाइ जीपको योजना बताएँ । उनले ठाडै इन्कार गरे। ‘आज बाग्लुङ बन्द छ भन्ने हल्ला छ भाइ । जानु हुन्न है ‘ भन्दै मलाइ संझाउन पो थाले । नेपालको बन्दको कुनै भर नै हुदैन । बिलखबन्द हुदै दुबै जना बाहिरियौं ।

हिमाल हाँस्न खोजेको जस्तो देखियो भाइ, जहाज आउन पनि सक्छ । एक कप चिया पीउँदै बाटो हेर्‍यौं । त्यसपछि जहाज नआए होटेल गएर मार्फा तानौंला । मलाइ पनि मार्फाको योजना मन पर्यो । चिया पीउँदै गर्दा मलाइ पोखरा सिता एयरमा फोन गर्न मन लाग्यो । ओमजीले फोन उठाए । १ घन्टाभित्र मौसममा सुधार भए आउन सक्ने खबर दिए उनले । चिया सकेर होटेल पुग्ने बित्तिकै साहुनीले भन्नुभयो ‘बिमानस्थलबाट फोन आएको थियो जहाज आउला जस्तो छ रे ।’ उहाँ बिमान कंपनीको जिएसए हुनुहुँदोरहेछ । टावरले मौसममा सुधार भएको पक्का गर्यो भने आउँछ । साहुजी बुझ्न टावर जानु भाछ । ‘ जान पाउँ न मुक्तिनाथ ! मनमनै भन्न थाले ।

त्यत्तिकैमा टावरको साइरन करायो । ‘यो पोखराबाट जहाज उडेको संकेत हो । तपाइहरु कुद्नुस । नत्र भ्याउनु हुन्न ।’ साहुनीले सुनाउनु भयो । हामीहरु कुलेलाम ठोक्यौं । बिमानस्थलकर तिरेर बोर्डिङपास लिँदा लिँदै जहाज नजिकै देखियो । १० मिनेटमा नै बोर्डिङ भइयो । हात हल्लाउदै जोमसोम लाई बिदा दिए सबैले । बाटोमा मनग्यै कुहिरो रहेछ । सातो जाने गरी हल्लायो । पोखरा बिमानस्थल पुगेपछि मन हल्का भयो । फूर्सदले खाना खाएर पोखरा एक चक्कर लगाएँ । ४, ५ बर्षअघि र अहिलेको पोखरामा अन्तर पाएँ मैले । घर,धुलो र धुवां बढेको । घरजाने माइक्रोबसमा जोमसोम र वरिपरिको विकास र कर्णालीको सकल विकासको तुलना गर्दै जाँदा निदाएछु । थयार्थमा म निदाएको छैन । अझ जागा भएको छु । मेरो आन्तरीक आँखा खोल्न मुक्तिनाथको ठुलो सहयोग छ ।

(अनिलको मुस्ताङ क्षेत्रकै बारेमा फोटो फिचरपनि आउँदै छ प्रतिक्षा गर्नुहोला-नेपालप्लस) ।

-अनिलका अघिल्ला रचनापनि हेर्नुस-

लेक होइन देश लागेर हुम्लामा रोएको त्यो दिन

जाने हो हुम्ला घुम्न ?

हुम्लाको सेरोफेरो

स्वर्गकै एक टुक्रा खसेजस्तो रारा