-शरन महर्जन / काठमाडौं

अघिल्लो रातको चिस्याउने वर्षासँगै तुँवालो लागेको बिहानमा काठमाडौंको सेरोफेरो र देशमा आएको नयाँ परिवर्तनको तस्बिर लिने इच्छा लाग्यो मेरो मनमा । त्यसैले ओछ्यानको न्यानोलाई त्यागेर म बिहानै निस्कें । घरबाट निस्कने बित्तिकै सरर चलेको चिसो हावाले निकै स्फूर्त बनाएझैं लाग्यो । यो चिसोमा तातो चियाको स्वाद लिन पाए !! म वसन्तपुरको एक चिया पसलमा पसें । चिया मागेर मन्दिरतिर आँखा नचाउँदै मैले प्रक्रितिको स्वादपनि चाखें । अनि कुमारी घरको अगाडि बसेर मैले न्युरोडतिर आँखा डुलाएँ ।

त्यहि बेला मेरा आँखा नमस्कार गरेर बसेको मूर्तीमा परे । नेपालीहरुको दिनको शुरुवात यहि नमस्कारबाट शुरु हुने भएकोले मपनि आजको तस्बिरको शुरुवात नमस्कारबाटै किन शुरु नगरौं झै लाग्यो ।

त्यसपछि म बसन्तपुर दरबार तिर लागें। किनभने बसन्तपुर क्षेत्रको मात्रै नभएर यो नेपालकै एक महत्वपूर्ण ऐतिहासिक दरबार । यो दरबारको कलकौशल जति महत्वपूर्ण छ उत्तिकै हुन्छन् यसलाई नजर लगाउनेको भिडपनि । राणाकालिन यसको कला कौशल साँच्चै हेरौं हेरौं लाग्दो छ ।

तिम्रो क्यामराले मेरो तस्बिरपनि खिच्छौ कि ? :  कुमारी घर भित्र गएको त एउटा परेवा बाहिरका गतिबिधी नियालेर बस्दै रहेछ । उ संभवत त्यो दिनबारे सोच्दै थियो । अनि उसका प्वाँखका रंगहरु चम्काई चम्काई देखाइरहेझैं लाग्यो ।

बसन्तपुर प्लाजा पुग्दा त एक जना दाईले नेपाली झण्डा सजाएका रहेछन् खुब मजाले । नेपाली झण्डाबारे बहस भैरहेका बेला लाग्यो-उनले “यो झण्डा कति प्रिय छ लौ हेर” भन्दै सबैलाई देखाइरहेका थिए । नेपाली झण्डा प्रतिको मोह र प्रेम दर्शाइरहेका थिए ।

मैले मन्दिर वरिपरी क्यामरा घुमाउँदा एक जना वालक निकै कौतुहलतापूर्वक हेर्दै थिए । उनको हेराईले भनेझैं लाग्यो-तिमी जस्तो हौ, म जस्तोसुकै देखिउँ, मपनि तिमीझैं यहि नगरको बासिन्दा हुँ । फरक होलान तर तिम्रा झैं सपना केहि न केहि त मेरापनि छन् ।

तलेजु मन्दिर हुँदै अगाडि बढेको त मानिसको लस्कर देखियो । उनीहरुको पहिरन र चहल पहलले भनिरहेको थियो कि उनीहरुलाई केहि खाना चाहिएको छ । खानाकै लागि उनीहरु त्यहाँ सल्बलाईरहेका छन् । कसैले बच्चा च्यापेका थिए त कसैले बच्चा डोर्‍याएका । मैले त्यहाँको चर्तिकला हेर्दा हेर्दै एउटा मारवाडी परिवार आइपुग्यो।

साथमा उनीहरुले झोला भिरेका थिए । उनीहरुले एक जनालाई चामल दिँदा त सारा दौडिएर झुम्मिहाले । त्यसमा वालवालिकापनि प्रशस्तै थिए ।

अलि पर एउटा बच्चा आफ्नो परिवारसँगै बाटोमा मागेर बसेको थियो । बाबुआमा बच्चालाई कसले के देला भनेर बटुवाको निगरानी गरेर बसेका थिए । हरेक बटुवा आफ्नो बच्चाको नजिक आईपुग्दा तिनका आँखाका आशा बन्थे ।

उसको टाउकोमा उनीको टोपी थियो । यसो हेरेको त उसको टोपीमा नमस्ते नेपाल लेखिएको रहेछ । लाग्यो-उसको भविष्य यो मुलुकमा अन्धकार भएपनि, एक पेट खान मागेर बस्नु परेपनि उ नेपाललाई हरेकदिन श्रदा गरिरहेछ, नेपाललाई नमस्ते गरिरहेछ शिरैदेखि । बुझोस नबुझोस्, हरेक दिन आफ्नो देशलाई शिरमा बोकिरहेछ ।

खानाको लागि तानातान,  हारालुछ र मागामाग गरेका द्रिष्य अझ धेरै देखिए । त्यसरि चामल सामल लिनेमा बाबाजीपनि थपिएकै थिए ।

भोकले खरिएको एक वालक बिचरो समोसा हो कि रोटी के पाउनासाथ यसरि लुछ्दै थियो ।

दुनियाँ माग्नेमात्रै थिएन, थियो त्यस्तै मेसोमा ब्यापार गर्नेको पनि । कोहि यसरि तात्तातो सेल रोटी त्यहिँ स्वाइँका स्वाइँ पकाएर पैसापनि कमाउँदै थिए ।

अलि पर सानो शिव मन्दिरको हाते पम्पबाट पानी तान्दै रहिछिन् एक महिला । पानीको हाहाकार कति छ भन्ने देखाउँथ्यो त्यसले ।

मै हो शरन महर्जन । आखिर ब्लग त हो नी है ? आफ्नो प्रचारप्रसारकै लागि त हो नी ब्लग । मौका पाएपछि आफ्नो प्रचार गरिहालेछ चाहिँ नभनुहोला है त ? मेरो फोटो चाहिँ नेपालप्लसको आग्रहमा राखिएको हो ।

-शरनको अघिल्लो ब्लगपनि हेर्नुस-

जिवन खोज्दै पशुपती