अहिलेपनि अवस्था त्यहि बेलाको जस्तो देखिँदै छ । दलहरूका बीचमा अविश्वास झन् बढ्दो छ । कुनैपनि दलको बहुमत छैन । कांग्रेसमा शेरबहादुर देउवा र रामचन्द्र पौडेल आफ्नै नेत्रित्वमा सरकार बनाउन मरेर लागेका छन् । उता एमालेमा झलनाथ खनालको विकल्प नदेखिएपनि केपी ओली पक्ष भित्र भित्रै खुट्टो तान्नमा तल्लिन छ । माओवादीमा बाबुराम भट्टराई कि प्रचण्ड भन्ने लुछाचुँडी सतहमै छताछुल्ल भएको छ । मधेसवादी दलहरुले आफ्नै मोर्चा कसेर बसेका छन् । माओवादी सबै भन्दा ठूलो दल हुनाले उसलेपनि भुसुने दलहरूलाई फकाईरहेको छ । कुनैपनि दलको बहुमत छैन । सरकार सबैलाई बनाउनै परेको छ । प्रधानमन्त्रीको कुर्सीमा सबै दलकालाई नबसि भएको छैन । जसरिपनि सरकार बनाउनै पर्ने मानसिकता हावी भएपछि हुन्छ के ? यो तानातान कहाँसम्म पुग्ला ?

माधव नेपालले राजिनामा दिएको १३ दिन भयो । अहँ दलहरुले कुनै सहमती गर्न सकेनन् । बरु दलहरु फेरीपनि बहुमतिय सरकारमै जाने पक्का जस्तै छ । किनभने दलहरुले आग्रह गरे अनुसार राष्ट्रपतीले सहमतिय सरकार बनाउन थपि दिएको समय भित्रपनि सरकार बनाउन सकेनन् । अहिले राष्ट्रपतीले फेरी बहुमतकै भएपनि सरकार बनाउन आव्हान गरेका छन् ।  मधेशवादी दलसहित तिन प्रमुख पार्टी आफ्नै नेत्रित्वमा सरकार गठन गर्ने होडबाजीमा छन् । यसले उही पुरानो संसदीय कालमा झैं सभासद् खरिद बिक्रीको खतरा संकेत गरेको छ ।

संसदीय कालमा आफ्नै पार्टीको सरकार गिराएर अर्को सरकार बनाउन शेरबहादुर देउवा कस्सिए । त्यसलाई पछि राप्रपाहरुलेपनि निरन्तरता दिए । कुनैपनि दलको बहुमत नभएपछि भेडा बाख्रा झैं थुनेर राखिएको थियो सांसदहरूलाई । कुनै सांसद काठमाडौंका होटेलमा सुरा सुन्दरीका साथ दिनभरि जुवा खेलाएर राखियो । तिनलाई अरुले किन्छन् भनेर बाहिर निस्किनै दिइएको थिएन । कतिपयलाई त काठमाडौंमा राखे जसरिपनि बिक्री हुन्छन् भन्ने अझ खतरा देखेर बैंककसम्मै पुर्‍याइएको थियो ।

अहिले फेरी त्यहि अवस्थाको पुनराव्रित्ति हुने खतरा देखिएको छ । किनभने त्यहि संसदीय कालको जस्तै जसरिपनि सरकार बनाउने घिनलाग्दो दौड दलहरुले शुरु गरेका छन् । सबै दल भित्र समर्थक र बिरोधी तयार पारिएको छ । दलका प्रमुख नेतानै आफ्नै दलका नेता आफ्नो खेमातिर तान्न तल्लिन देखिएका छन् । अहिलेनै दलहरु आन्तरिक रुपमा आफ्नो तिर नेता तान्न भोज भतेर गर्ने,   गोप्य छलफल चलाउने, फकाउने र आफुतिर तान्ने गर्न लागिसकेका छन् । सबै दल आफैले सरकार बनाउने भन्दै छलफल तिब्र पारेका छन् । आफ्नै दाबी प्रस्तुत गर्दै छन् । दक्षिण र उत्तरतिरको भ्रमण गरेर अर्काका कुरा सुन्ने प्रव्रित्ती पनि हावी भएकै छ ।

नेताहरूमा जनता प्रति, देश प्रतिको जिम्मेवारी पटक्कै देखिएको छैन । सबै मस्ती गर्ने, सत्ताको स्वाद चाख्ने, विदेश भ्रमण गर्ने, दाम कमाउने दाउमा देखिएका छन् । देश र जनता प्रतिको जिम्मेवारी होइन जसरिपनि सरकार बनाउने र कुर्सी मा पुग्ने लोभले नेताहरुलाई जे जस्तो संझौतापनि गर्ने मानसिकतामा पुर्‍याउँछ ।

 व्यवस्था फेरिएपनि माओवादीका बाहेक अधिकांश नेता उहि पुरानै छन् बहुदलीय कालकै जो त्यहि संसद खरिद बिक्रीमा संलग्न थिए । तिनको मानसिकता बदलिएको छैन । त्यसैले अब दलहरुले फेरी पनि बहुदलीय कालमा झैं सभासद् खरिदबिक्री शुरु गर्न कत्ति बेर छैन । अहिले दलहरूको आआफ्नै नेत्रित्वमा सरकार बनाउने दौडले त्यहि संकेत गर्दै छ ।