बेल्जियम आउनासाथ ब्लग गर्छु भन्दा भन्दै निक्कै गाह्रो भयो । पहिलो दिन के भएछ कुन्नी यात्रामा वान्ता गर्दा गर्दा निस्लोट परेर बेल्जियमको मेख्लेन शहर ओर्लिएँ । साथी शेर बहादुर छन्त्याल रेल स्टेशनमालिन आएका थिए । म वान्ताले निस्लोट् परेको देखेर उनी नै छक्क परे। रेल स्टेशनमै औषधी किनियो । त्यसै साँझ झन रगत सम्म वान्ता भयो । डरपनि लाग्यो । भोली पल्टदेखि बल्ल यस्सो झोल सोल खान सकियो, सञ्चो भयो ।

अस्ति दिउँसो तिर उठेर बल्ल हिँडियो । राती ढिला फर्किइयो । बेल्जियम आउने भन्ने निधो गर्नासाथ केहि अनतर्वार्ता गर्ने कुरा गरियो । यस अघि कहिल्यै अनुहार देखिएका, हामी देख भेट नभएका साथी हुन् शेर बहादुर । बिजुली पत्रकै आधारमा हामी घनिष्ट भएका । नेपालप्लसको साईनोले जोडिन पुगेका । कहाँ कहाँ जाने ककसलाई भेट्ने मैले उनैलाई जिम्मा दिएको थिएँ । त्यसै अनुसार उनले अस्ति बेल्जियमको पहिलो नेपाली रेस्टेरेन्ट हिमालय लगे । त्यसपछि यस्सो एकाध नेपालीसित भेट भयो । हिजो बिहानै गोर्खालीले पहिलो र दोस्रो विश्व युद्दमा लडाई लडेको इपर भन्ने ठाउँमा लगे । ब्रसेल्सबाट करिब साँढे दुई घण्टा रेलमा जानु पर्ने रहेछ ।

म आउँछु भन्ने कुरा शेर बहादुर जी बाट सुनेपछि इपर बस्दै आएका महेश थापाजीले खुशि हुँदै त्यो ठाउँ घुमाए । नेपालीका लागि असाध्यै ऐतिहासिक स्थल रहेछ । यसका बारेमा भिडियो ब्लग गरौंला । बिहान महेशजीको परिवारसित खाना खाइयो । अनि नेपालीका सफलता असफलता, दुख र सुख, बेदना र छटपटी अनि उकुशमुकुसका बारेमा केहि त्यस्तै कथा बोकेका नेपालीसित भेटघाट र छलफल गर्ने मेसो थियो । त्यस्तै नेपाली मध्ये अनेक प्रयत्न गरेर म्याग्दीका देबेन्द्र पुन सित समय मिलाएका रहेछन् छन्त्यालजीले । करिब तिन महिना अघिदेखि उनको प्रयत्न थियो । हिजो बिहान लडाई मैदानमा महेशजीले घुमाउँदा पनि बेलुका पुनसित भेट्न ढिलो हुन्छ कि भन्दै हामी भुट्भुटियौं ।

हतार हतारमा आइयो मेरा वर्षौं पुराना मित्र प्रेम पाठकलाई भेट्न । उनीसितपनि हातारमा सामान्य गफगाफ गरियो । अनि तिनै पुनलाई निरन्तर फोनमा सम्पर्क गरिरहे शेर बहादुरजीले भेट घाटकालागि । उनले नाई भनेनन् । दिउँसो देखि साँझसम्म लुभेन शहरमा नेपाली न्रित्य प्रस्तिस्पर्धा रहेछ । पुन त्यहिँ गएछन् । कार्यक्रम हुँदापनि शेर बहादुरजी र उनको निरन्तर सम्पर्क भैरह्यो फोनमा । एक पटक उनी आफैंले फोन गरेर ‘सोल्टी कार्यक्रमपछि म आफैंले फोन गरुला । अनि भेट्न ठाउँ मिलाउँला है’ भनेछन् । अनि शेर बहादुर जीली फोन गर्दापनि हुन्छ भनिरहे ।

हामी उनलाई भेट्नु छ भनेर हतारमा पाठकजीले अलि बेर गफ गरौं भन्दापनि, खाना खाउँ भनेर बिन्ति गर्दापनि हिँड्यौ । बाटोमा हिँड्दापनि कतै कुनै कारणले छुट्ला भनेर छन्त्यालजीले पुनलाई सम्पर्क गरेर म्यासेज छोडिरहे फोनमा । राति ९ बजेसम्म फोन उठ्दै थियो देबेन्द्र पुनको । झन १० बजेबाट त फोन अफ गरेछन् उनले । अनि लगातार छोडेको म्यासेजको कुनैपनि प्रतिक्रिया दिएनन् । त्यसपछि छन्त्यालजीले उनीसँगै रहेका मित्रलाई फोन गरे । दुखेसो गरे- नहुने भए कुरा गर्न मन छैन गर्दिन भन्नु पर्छ । समय छैन, मन छैन जे पनि भन्न सकिन्छ । फ्रान्सदेखि त्यहि अन्तर्वार्ता गर्नकालागि आएको मान्छेमाथि धोका भयो । मलाइ लाज भयो, म माथिपनि विश्वास र भरोसाको प्रश्न उठ्यो । तर अहँ पुन सम्पर्कमा आउनै मानेनन् । तर त्यहाँ हाम्रो कुनै उपाय थिएन । रिसाएर पो के गर्ने ? तिनै देबेन्द्र पुनलाई भेट्न भनेर पर्खिँदा पर्खिँदा बेल्जियमका नेपाली ब्यापारी संघका केहि प्रतिनिधी, केहि रेस्टुरा ब्यापारी, राजनितिक दलका प्रतिनिधीसित भेट गर्न सकिएन । उनले गर्दा दुबैतिर खत्तम बनाइदिए ।

उनले किन भेट्छु भनेर बचन दिएर पनि भेटेनन् ? थाह छैन । बेल्जियमका केहि नेपालीले सुनाए अनुसार उनी करिब पाँच छ वर्ष पहिले नेपालबाट रसिया हानिएका रहेछन् यूरोप छिरेर धन कमाउन । त्यहाँबाट पूर्वी यूरोपका रोमानिया, बल्गेरिया, यूक्रेन लगायतका मूलुक महिनौँ सम्म पैदलमा हिँडेर अनेक दुख र कष्ट छल्दै बेल्जियम आइपुगेका रहेछन् । त्यस क्रममा उनी र उनको समूहले मानव बिक्रेता, दलाल, काला ब्यापारी हरुको अनेक धम्काई ब्यहोरेका रहेछन् । साथमा भएको पैसा जति दलालले लुटेर लगिदिएपछि खाने के ? प्रशासनलाई भनौं भने त्यहिँ समातेर जेल हाल्छ कि त नेपाल फिर्ता पठाउँछ । अनि साथमा पैसो र आँखा अगाडि खाने कुरो नपाएपछि घाँस सम्म खाएका रे । अर्काको मूलुककमा खाने कुरो सम्म केहि नपाएर घाँस समेत लुकेर खानु भन्दा जिवनमा कष्ट के होला ?  देबेन्द्र पुन आफैंले सुनाएका रहेछन् यहाँका नेपालीलाई त्यो कथा ।

शेर बहादुरजीले उनलाई भेटघाटकालागि सहमत गराउँदापनि स्पष्ठै भनेका थिए- तपाईको नाम, थर वतन, ठेगाना केहि लेखिँदैन यदि इच्छा छैन भने । वास्तविक घटना खोजिएको हो । तपाईको वास्तबिक घटनालाई नाम बदलेर लेखौंला, प्रयोग गरौंला । उनी राजी भए तर उनले जानी जानी धोका दिए । मैले साँझै छन्त्यालजीलाई भनें – हामीलाई त धोका दियो नी मोरो घाँस खानेले । घाँस खाने त साँच्चिकै घाँस खाने बुद्दीकै रहेछ । छन्त्यालजीले थपे- उसले के घाँस खाने यार हामीलाई पो खुवायो त घाँस ! पछि नेपाली ब्यापारी यूवराज गुरुङसित भेट भयो । रातराती ढिला भैसकेको थियो । तैपनि केहि बेर कुरा गरियो । उनले बेल्जियमको नेपाली समूदाय बारे छोटो कुरकानी हुँदा त्यस्ता पात्रहरुका बारेमापनि प्रसंग कोट्याए । बेल्जियममा ‘मैले घाँस खाएँ, मैले ट्वाइलेट पेपर खाएको हुँ, म पराल खान बाध्य भएँ’ भन्ने नेपाली निकै छन्, देखिन्छन् । त्यस्ता कथा र ब्यथा सुनाउँछन् पनि । तर ति कथा कति सत्य हुन्, यथार्थताका नजिक छन् भन्ने चाहिँ उती मेसो छैन ।’

छन्त्यालजी र म फर्किँदा रातको मध्य रातपनि कट्यो । खाना खाँदा साँढे एक पनि बढि भयो । बिहान ७ बजे निस्किएर राती मध्यरात फर्किँदा थकाईले उत्तिकै हैरान पार्‍यो । ब्लग लेख्न नपाएकोमा म भुट्भुटिएँ । पुनको ढाँटछललाई ब्लग बनाउने कि नबनाउने भन्ने कुरो भयो । छन्त्यालजीले एउटा नेपालीले अर्को नेपालीलाई यस्तरि धोका दिने ? ‘ त्यस्तो विषय त झन लेख्न पर्छ यार ‘ भने । नेपालीका कथा ब्यथा र लेख्ने हो नी भन्ने उनको तर्क थियो । आज भने राजनितिक दलका केहि प्रतिनिधी,  ब्यापारी र अन्य क्षेत्रका नेपालीसित भेटघाट गर्ने कार्यक्रम छ ।